Onbeschrijflijk verdriet na dood aanstaande moeder Kim (25) van tweeling

Woorden schieten tekort. Zelden waren deze woorden zo toepasselijk als bij de 25-jarige Kim van der Hoef uit Nijmegen. Zwanger van een tweeling had Kim van der Hoef drie centimeter ontsluiting. Ze was op een veilige plek, leek het, in het Radboudumc in Nijmegen.

Maar nadat ze vorige week donderdag bij een wandeling naar het toilet neerviel, kon haar leven ondanks reanimatie niet worden gered. Wel werden de twee baby’s – Tess en Raff – nog met een keizersnee levend en wel uit haar buik gehaald.

,,Ze maken het wonderbaarlijk goed’’, laat vader en vriend van Kim, Kurt den Brok, weten. Het is het enige positieve dat hij op dit moment kan melden. Hij is in een nachtmerrie beland. ,,Het zwartste scenario dat je je kunt bedenken.’’

Onbeschrijflijk is de pijn die Kurt voelt als hij bedenkt dat Kim nooit de gezichtjes van de tweeling zal zien. ,,Ze was zo benieuwd naar hun koppies. Ze wilde dolgraag weten van wie van ons twee ze het neusje zouden hebben, van wie de ogen, van wie de mond.’’

Huwelijk
Onbeschrijflijk is ook het verdriet dat hij voelt om háár verlies. Plannen om haar ten huwelijk te vragen had hij klaarliggen. ,,Ik zou haar vragen op de Waalkade. Ze wilde zó graag trouwen, ik wilde ook niets liever dan haar man worden.’’

Hoewel emoties met hem op de loop gaan, wil Kurt op dit tragische moment niet zwijgen voor de buitenwereld. Want iedereen moet weten hoe geweldig zijn vriendin was. Hoe lief ze was. Hoe zorgzaam. ,,Hoe mooi ook met haar prachtige blauwe ogen en opvallend witte tanden. Het was een echt feestnummer. Ze ging er graag op uit met vriendinnen en vrienden. Naar Emporium. Of de bioscoop.’’

Iedereen hield van Kim. Kurt: ,,Ze regelde altijd alles. Ze is echt onmisbaar.’’

Dromen in duigen
Het is hard maar waar. Werkelijk alle dromen die Kim en hij hadden, liggen van het ene op het andere moment in duigen. Het huis in het Nijmeegse stadsdeel Lindenholt hadden ze prachtig opgeknapt.

,,De kinderkamer was ook al helemaal klaar. Met oneindig veel geduld heeft Kim plaatjes van driehonderd blaadjes op de muur geplakt om er een boom van te maken. Prachtig is ie geworden. Ze wilde het per se af hebben en is er een paar weken voor ze naar het ziekenhuis ging zeven uur mee bezig geweest.”

Kurt is uit het veld geslagen, dat geldt evenzeer voor het team waarin Kim werkte: de afdeling Dermatologie van het Canisius-Wilhelmina Ziekenhuis. Ze had een leidinggevende functie en was, zoals teamgenoten het zelf omschrijven in een rouwadvertentie ‘onze alles en nog meer’.

Ze startte er na haar opleiding tot doktersassistente, maar groeide al snel door naar een seniorfunctie. ,,Ze was met 25 jaar nog jong, maar zette altijd en overal haar schouders onder’’, vertelt haar moeder. ,,Ze mopperde nooit en klaagde nooit. Ze wilde haar werk zo goed mogelijk doen. En bleef tegen iedereen, ook al was ze leidinggevende, doodnormaal doen.’’

,,Bescheiden, maar ook een doener die overal wel een oplossing voor wist te vinden’’, vult vriend Kurt aan. Hoe geliefd Kim was, blijkt na haar overlijden. ,,De afdeling in het CWZ moest vrijdag sluiten, iedereen was kapot van verdriet.’’

In het Radboudumc waren artsen en verpleegkundigen ook in tranen. ,,Ze hebben dit in de afgelopen veertig jaar niet meegemaakt’’, zegt Kurt. De doodsoorzaak is nog onduidelijk. ,,We weten nog niet wat er gebeurd is. We willen dat natuurlijk wel weten, net als het ziekenhuis trouwens. Dat heeft beloofd er alles aan te doen om de doodsoorzaak te achterhalen.’’

Van verwijten richting het behandelteam wil Kurt niet horen, integendeel. ,,We hebben niets aan beschuldigingen uiten. De hulp hier is fantastisch, de nazorg uitstekend.’’ Ook aan andere helpende handen ontbreekt het niet voor Kurt. ,,Half Nijmegen lijkt mee te leven. Vrienden en vriendinnen zijn geweldig.’’

Kurt zal er niet alleen voor staan bij de zorg voor de tweeling, weet hij. De moeder van Kim: ,,Jouw moeder en ik laten je niet in de steek, dat weet je.’’ Kurt is dankbaar voor alle steun, maar kan zich nog geen voorstelling maken van hoe zijn leven er zonder Kim uit gaat zien. ,,Dat is van later zorg. Nu moeten we eerst een mooie uitvaart regelen. Er komt een sticker van de boomversiering op de kist als eerbetoon aan Kim.’’

Hij heeft zichzelf verplicht Kim met mooie woorden uit te luiden. ,,Ik weet niet of ik het einde haal, maar zal er alles aan doen om daarin te slagen. Kim heeft dat verdiend.’’

Bron: AD